Το «αχ» από το «ωχ αδελφέ» « inews 365

Translate

ON LINE

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ


Το «αχ» από το «ωχ αδελφέ»

Κατηγορία Ενδιαφέροντα στις   Ιουλίου 25, 2018  | 

Εκτός από το είδος αλληλεγγύης που ανθίζει ετούτες τις μέρες, υπάρχει ένα άλλο, δυσκολότερο και μάλλον χρησιμότερο, το οποίο απαιτεί απλώς να πάψουμε να είμαστε αδιάφοροι.

Η αλληλεγγύη είναι σπουδαίο πράγμα. Αν υπήρχε στη ζωή μας, στην καθημερινότητα μας, στον αξιακό μας κώδικα ως βασικός πυλώνας διαμόρφωσης της προσωπικότητας και της συμπεριφοράς μας, η Ελλάδα θα ήταν μια διαφορετική χώρα. Αλλά δεν υπάρχει. 

Αυτό που υπάρχει κατά κανόνα, είναι το είδος της ανιδιοτελούς προσφοράς, δίχως την προσμονή ανταλλάγματος, το οποίο εμφανίζεται μαζικά μετά από τραγωδίες. Ή σε πολύ δύσκολες περιστάσεις που παίρνουν δημοσιότητα. Και είναι από χρήσιμο έως απαραίτητο. Μπράβο σε όσους προσφέρουν, μπράβο σε όσους προσπαθούν να βοηθήσουν,  δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία ότι οι πληγέντες χρειάζονται όλη την στήριξη που μπορούμε να τους δώσουμε, για να σταθούν ξανά στα πόδια τους.  Επιπλέον, προσφέροντας ό,τι και όσο αντέχει ο καθένας, δίνουμε και ένα καλό παράδειγμα προς τα παιδιά μας. 

Από εκεί και πέρα, όμως, οφείλω να παραδεχθώ ότι δεν συμμερίζομαι την συγκίνηση των περισσοτέρων για το «κύμα αλληλεγγύης προς τους πυρόπληκτους» που σαρώνει πράγματι την Ελλάδα. Ούτε  «φως στην καταχνιά» είναι, ούτε ως  κάποιο «πολύ αισιόδοξο μήνυμα». Είναι απλώς η φυσιολογική αντίδραση μιας σοκαρισμένης και πληγωμένης κοινωνίας με στοιχειώδη ανθρωπιστικά αντανακλαστικά. Την οποία αντίδραση, από όσο διαπιστώνω στα social media, σπεύδουν πολλοί να την χρησιμοποιήσουν ως ένα ακόμα επιχείρημα αυτοθαυμασμού και αποθέωσης της «ψυχής του Έλληνα» ή  και ως άλλοθι απέναντι στις υπόλοιπες παθογένειές μας, οι οποίες προκάλεσαν την συγκεκριμένη και πολλές ακόμα τραγωδίες.  

Με συγχωρείται, δεν θα συμμετάσχω.  Να εξάρω κι εγώ αν θέλετε, τον «θαυμάσιο λαό» μας για την στάση τους αυτές τις μέρες, αλλά , δυστυχώς, δεν μπορώ να ξεχάσω ότι πρόκειται για τον ίδιο, «θαυμάσιο λαό», που έχει καταπατήσει ό,τι μπορεί να καταπατηθεί,  έχει λαδώσει όποιον μπορεί να λαδωθεί και δεν ενδιαφέρεται διόλου για σχέδια πόλεως, σωστή δόμηση, ασφαλή ανάπτυξη, παρά μονάχα όταν έρθει μια καταστροφή για να του υπενθυμίσει πόσο μικροί είμαστε μπροστά στη φύση. Τότε και μόνο τότε αναζητά θυμωμένος τους ανίκανους αρμοδίους, οι οποίοι όμως είναι και αυτοί κομμάτι δικό μας, με τη δική μας νοοτροπία και την δική μας στρεβλή αντίληψη για τα πράγματα. Για αυτό τους ψηφίζουμε – όχι για να μας γκρεμίσουν τα αυθαίρετα, αλλά για να μας βοηθήσουν να τα νομιμοποιήσουμε.

Το να προσφέρεις από το περίσσευμα  ή και από το υστέρημά σου ένα κουτί γάλα σε κάποιο παιδί που το έχει ανάγκη, είναι επαινετέο. Ταυτόχρονα είναι και  - τουλάχιστον ψυχικά - εύκολο. 

Το δύσκολο είδος αλληλεγγύης είναι άλλο: 

Είναι να σταματήσεις να παρκάρεις παράνομα όπου βρεις, ακόμα και σε ράμπες ΑμεΑ και να καταγγείλεις άμεσα εκείνον που συνεχίζει να το κάνει. Να μη σβήσεις τις κλήσεις σου,  αλλά να τις πληρώσεις. Να καταγγείλεις όπου μπορείς εκείνους που τις σβήνουν. Να μην πετάς τα σκουπίδια σου σε γεμάτους κάδους ,ή έξω από αυτούς.  Να καταγγείλεις όσους χτίζουν σε καμένα, σε δασικές εκτάσεις, σε ρέματα και παραλίες – να απαιτήσεις την τιμωρία τους, να ξεμπροστιάσεις τους διεφθαρμένους δημόσιους λειτουργούς που τους καλύπτουν. Να μην δώσεις «φακελάκι» ξανά σε γιατρό, ιερέα ή οποιονδήποτε άλλο σου το ζητήσει. Να καταγγείλεις τον γιατρό, τον ιερέα ή οποιονδήποτε άλλο σου το ζητήσει.

Να σταθείς απέναντι, εμπράκτως και με θάρρος, ακόμη κι αν σου φαίνεται μάταιο, ακόμη κι αν νιώθεις μόνος σου, σε όλα εκείνα και σε όλους εκείνους , συμπεριλαμβανομένου και του κακού σου εαυτού, που συντηρούν εδώ και δεκαετίες τις ελληνικές παθογένειες, οι οποίες με τη σειρά τους γίνονται το προσάναμμα σε κάθε εθνική μας τραγωδία. 

Αυτό είναι αληθινή, κοινωνική αλληλεγγύη.  Στην Ελλάδα βεβαίως θωρείται «ρουφιανιά». Και, αντιθέτως, θεωρείται πράξη αλληλεγγύης το να παίζουμε τα φώτα στον απέναντι οδηγό, για να τον προειδοποιήσουμε ότι παρακάτω υπάρχει μπλόκο της Τροχαίας. 

Το ίδιο βράδυ, δεν αποκλείεται να βγει από μέσα μας ένα ειλικρινές, «αχ», θλίψης και στεναχώριας, όταν δούμε στις ειδήσεις ρεπορτάζ για τα θύματα των τροχαίων.  Και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό το «αχ», το «αχ» που λέει όλη η χώρα ετούτες τις δύσκολες ώρες, προέρχεται από το «ωχ αδελφέ» όλων των υπολοίπων ημερών.

Ο Σαββόπουλος τραγουδούσε κάποτε για τις δυο Ελλάδες που σιγοπίνουν το πιοτό. Ας αναδείξουμε τη μία,  εφόσον έτσι νιώθουμε καλύτερα με τον εαυτό μας.  Εφόσον δεν καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια  να περιορίσουμε την άλλη, το μέλλον μας θα περιλαμβάνει ,δυστυχώς, πολλές ακόμα κούτες για πληγέντες…   

Υ.Γ. 1: Πολιτική σπέκουλα πάνω από τα πτώματα, είναι χυδαιότητα, λένε και γράφουν πολλοί Και έχουν απόλυτο δίκιο. Πολιτική σπέκουλα πάνω από τα πτώματα, είτε πρόκειται για θύματα φωτιάς ή πλημμύρας, είτε για «χιλιάδες αυτοκτονίες λόγω μνημονίων», είτε ας πούμε για τους «νεκρούς της ΕΡΤ» είναι αναμφίβολα μια τεράστια πολιτική χυδαιότητα…

Υ.Γ 2:  Δεν είναι τώρα η ώρα απόδοσης ευθυνών, επίσης λένε και γράφουν πολλοί. Και πότε ακριβώς είναι; Πότε έρχεται αυτή η γαμημένη η ώρα την ευθυνών στην Ελλάδα; Πείτε μου σας παρακαλώ, διότι στα είκοσι χρόνια που δημοσιογραφώ, ακόμα την περιμένω… 

sdna.gr
Σας άρεσε; Πατήστε...

0 σχόλια: